نمایشگاه+گروهی++مولتی+مدیا+در+گالری+دنا

تجسّد وظیفه

درباره ی اولین نمایشگاه از سری چهارگانه ی “انسان دشواریِ وظیفه است” در گالری دنا با عنوانِ ” توان دوست‌داشتن و دوست داشته شدن” – اردیبهشت ۹۶

در موزه های ایتالیا نوعی از پرده های نقاشی وجود دارد که سابقن کشیش ها آن ها را جلوی صورت محکومین به مرگ می گرفتند تا آن ها نتوانند سکوی مرگ را ببینند. جهش در تمام معانی آن. عجله و فرار به طرف ابدیـت خدایی، ترک واقعیات روزانه با فکر و حواس کامل. همه ی این هـا پرده های نقاشی هستند که جلو چشم ما می گیرند تا پوچ نبینیم. اما در این میان کسانی وجود دارند که پرده ای جلو چشم آنها نیست و همه چیز را عریان می بینند. با آن هاست که می خواهم صحبت کنم.* -*آلبر کامو – افسانه سیزیف


امین شاهد

گالری دنا با دو فضای مستطیل شکل متصل به هم و ارتفاع مناسبِ دیوارها در این نمایشگاه گروهی چیدمانی منطقی تر از نمایشگاهِ “تهران، شهر بی دفاع” به کیوریتوری پارسی کیا ارائه نموده است. چینشی که اگرچه در جاهایی ضربآهنگش به هم می ریزد، اما در مجموع مخاطب را راضی می کند. این گالری از شروع فعالیت خود تا کنون جزو پرکارترین گالری ها بوده است. تنوع برخورد با مدیاها و اعتماد به هنرمندان جوان موجبِ تکاپوی مداوم این فضاست. گرافیک منسجم و فضاسازی های مناسب با محیط گالری نشان دهنده ی شور و اشتیاق و حسن سلیقه ی دست اندرکاران آن به ویژه مدیریت جوانش، فرشید پارسی کیاست. باید متذکر شوم، چون در زمان نگارش این متن، پرفورمنس الهام زارع نژاد و رکاب زدنِ احمد شعبانی اجرا نشده، در خصوص آنها صحبتی به میان نخواهم آورد. گو اینکه با محدودیت در ارائه ی نقد و تحلیل یک نمایشگاه گروهی مسلمن نمی توان آن را از جنبه های مختلف مورد بررسی قرار داد.
-
صدایِ نمایشگاه از لحظه ی ورود به ساختمان تو را احاطه می کند. قطعه ای مینی مالیستی از جمال سامری که در حال تکرار است. پس نمایشگاه با درگیر شدنِ حس شنوایی مخاطب شروع شده است و به این فکر می کنی که موسیقی مینی مال با سکوت هایِ تاثیرگذارش گویا از آثار تجسمیِ این مکتب، تصویری تر هستند. جمال سامری آهنگساز و مدرس جوانی است که کارنامه ی قابل تاملی در حرفه ی خود دارد. او که به سفارشِ گردآورنده ی این نمایشگاه قطعه ی ارائه شده را ساخته، با ارائه ی برگه ی نُتِ قطعه بر روی پارتیتور اعلام حضور و تا لحظه ی خروج تو را بدرقه می کند. در واقع اولین و آخرین اثری که مخاطب دریافت می کند همین قطعه ی مینی مالیستی از جمال سامری است.
قابی که مصطفا دهقانیان به عنوانِ اولین اثرِ ویژوآل در بدو ورود به گالری ارائه نموده، اگر چه با نشان دادنِ دو تصویرِ همسان از پیانو و نوازنده به گونه ای سعی در ایجاد ارتباط با قطعه ی نواخته شده دارد، اما حجمِ نور و حرکتِ ویدئویِ خوش ساختِ سیاوش مقیمیان که متاسفانه در بخش صدا دچار اغراق است، آن را خنثی کرده. این مسئله در مورد سه طراحیِ یاسمن رسولی نیز صدق می کند. سه طراحی که رسولی می خواهد به ضربِ یادداشتِ شاعرانه اش آنها را جدی تر در نظر بگیرند.
برخلافِ کار دهقانیان که نیاز به یادداشتی هر چند کوتاه داشت، ای کاش چاپ دستیِ سارا کاوه جمله ی عنوانِ نمایشگاه را هم در کنار خود نداشت. تاکید بر روی دست ها، حلقه ی دست چپ مرد و نگاهی که تناسبی با حس و حالِ نمایشگاه ندارد، انرژی پرداختِ خوبِ آن را از میان برده است.
عکسِ فرشاد عسگری کیا مصداقِ این قطعه از شعرِ بامداد است: “…انکارِ عشق را / چنین که به سرسختی پا سفت کرده ای / دُشنه ای مگر / به آستین اندر کرده باشی / که عاشق …” اما حرکتی که در تصویر دیده می شود به یقین نشستن اعتراف به عشق است به توان دوست داشتن و نه دوست داشته شدن.
تک عکسِ حمید جانی پور مثل همیشه روایتِ مستقل خود را دارد. مستندنگاری های او به دور از موضوعاتی همچون موضوعِ این نمایشگاه نیست و قاعدتا از میان عکس هایِ قبلی او انتخاب شده است. تعلیقی میانِ دوست داشتن و دوست داشته شدن.
در فضای دوم که با دو اثر چیدمان همراه است، سطح دیوار بنفش با کلیدهای نقره ایِ روی آن کششِ بصری جذابی را ارائه می کند. ایده ای از هنرمند کُرد “زُروان” که توسط عوامل اجرایی گالری دنا و بدون حضور هنرمند اجرا شده است. چیدمانی با عنوانِ “کلیدی در برابرِ کلیدت می گذارم / تا از تو قفلی بسازم”، در یادداشتِ کلی و عنوان همه چیز را یکسره کرده است و جایی برایِ رمزگشایی توسط مخاطب باقی نمی گذارد. این چیدمان بدونِ یادداشت و عنوان گذاریِ مستقیم تاثیرگذاری ویژه ی خود را داشت و به عنوان بهترین اثر ارائه شده در این نمایشگاه هدف و دغدغه ی کیوریتور و هنرمند را به خوبی بیان می کند.
چیدمانِ محسن ثقفی با عنوانِ “صبح روزِ بعد”، بازسازیِ زوایایِ پنهانی از یک زندگی مشترک است که بصورتِ سه سرگذشتِ کوتاه با یک میزانسنِ ثابت در محلی نامناسب قرار گرفته است. کُدهایی که ثقفی در چیدمانش ارائه می دهد، نشان دهنده ی رابطه ای است که سعی در حفظ آن می شود و با کمی هوشیاریِ کارآگاهانه به آن پی می بریم. اما این اثر با وجودِ ایده ی مناسب، درست دیده نمی شود. شاید با قرار گرفتنِ در یک مکعب شفاف و یا تک رنگ نمودنِ اشیاء به گونه ای که از محیط جدا شوند و همچنین نورپردازیِ متمرکز به مراتب تاثیرگذارتر می شد. حال آنکه یادداشت نسبت به چیدمان از قدرتِ بیشتری برخوردار است.
بابک حقی برداشتی رمانتیک از موضوع دارد و در فیگوری ملایم معتقد به تقابلِ میان دوست داشتن و دوست داشته شدن است.
نقاشیِ خوش پرداخت و خوش رنگ و لعابِ رحیم مولائیان با ضعف در تناسباتِ فیگورها(بویژه دست های دو شخصیت)، روایتی شاعرانه از دوست داشتن و دوست داشته شدن دارد که بیشتر قصه ای نمادین و شخصی را بازگو کرده است. همچنین است اثر ارائه شده ی احسان نصری که با نگاهی تصویرسازانه با موضوع برخورد نموده.
شعر خوبِ فرزین پارسی کیا که با فونت و در اندازه ای مناسب بر روی دیوار نقش بسته، نمونه ی خوبی است از حرکت میانِ ادبیات و تجسمی که بین دیوارنوشته یا اثری گرافیتی بودن خودنمایی میکند.
نه یا “مثلن نه” از آرش تنهایی در تصویر و عنوان تناقض دارند. کلمه ی نه با قلمی پرقدرت پشتِ تصویر خطیِ مریلین مونرو خودنمایی می کند که می توان خوانش های مختلفی از آن داشت. در اینجا هم عدم وجودِ یک یادداشتِ مناسب که نه بصورتِ مستقیم کار ارائه شده را رمزگشایی کند و نه با کلماتی فلسفی یا شاعرانه مخاطب را به بیرون از نمایشگاه پرتاب کند، خوانشِ درستی از آن به دست نمی دهد.
در مجموع باید گفت انتخابِ عنوانِ نمایشگاه به این شکل یعنی استفاده از یکی از معروف ترین و قوی ترین جملاتِ یک شاعرِ تاثیرگذار جدای از آنکه کلیتِ آثار ارائه شده را زیر سایه ی خود می گیرد، می تواند خوانش هایی اشتباه را به ذهنِ مخاطب بکشاند. و از سوی دیگر با نگاهی وسواس گونه، با حذفِ بعضی از کارها و اندکی تغییر در چیدمان و شیوه ی اجرایی آنها، میشد نمایشگاه را از پرگویی نجات داد. تقسیمِ کارها با مدیاهایی چنین متفاوت در فضایی محدود موجب دیده نشدن بعضی از آنها یا تاثیرپذیری مستقیم از کارهایی با قدرتِ تاثیرگذاری بیشتر خواهد شد. بعنوانِ مثال از دیده نگارنده می شد این نمایشگاه را با کارهایِ جمال سامری، سیاوش مقیمیان، مصطفا دهقانیان، زُروان، محسن ثقفی و فرزین پارسی کیا به نتیجه ای مطلوب تر، گزیده تر و جذاب تر رساند.

اردیبهشت ۹۶

گالری دنا

صصص
اثر رحیم مولائیان

Poster_Mockup-

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>